Kendimi bildim bileli sesi hep yüksek çıkan biriyimdir. Beni zorlayan bir şeyleri çoğunlukla konuşarak kimi zaman da yazarak çözmenin yollarını ararım. Ama eğer hissettiğim duygu benim başa çıkamayacağımı hissettiğim kadar yoğunsa işte o zaman tüm kapılarımı kapatıp kendi sesimi duymaya çalışırım. Böyle söyleyince çok uslu geldi ama o kapıları çarpa çarpa kapatıp arkasında artık gözümde yaş kalmayana kadar ağlarım. Uzun uzun zamandır kapılarımı çarpmamıştım. Aslına bakarsan sevgili blog bundan 3-4 ay önce bir anda şak diye suratıma kapadı bütün kapılarını çok sevdiğim bir arkadaşım. Anlamadım, ne olduğunu sordum, çırpındım, arkadaşlığımı korumaya çalıştım kendimce. Sonra öğrendim ki benim o korumaya, kurtarmaya çalıştığım arkadaşlığım için yaptığım tüm çabalar meğer onu boğuyormuş, hesap soramazsın sen bana olarak döndü oklar bana. O kadar uzun zaman gücümü ne olduğunu anlamaya harcadım ki benim şahsıma yaptığı saygısızlığı görmedim. Belki ona kondura...