Buzdağının Ardı

  Yazı yazmayı ve konuşmayı cerrahi işleme benzetirim ben. Söylenen ve kağıda değen her söz  bir yaranın, bir kabuğun açılması gibi gelir bana. Çoğu zaman konuşmayı tercih etsem de bazen özellikle de anlaşılmadığımı hissettiğimde ya da birilerine yük olduğumu düşünmeye başladığımda kaleme sarılırım. Bir defteri korumaktan ve saklamaktan daha pratik olduğu için artık klavyeme sarılıyorum😅 Çok uzun zaman mutlu olmanın nihai bir hedef olabileceğini düşünürdüm.  Sev(il)mek ve faydalı olmaktan sonra hayatta en çok istediğim ilk üç şey arasındaydı mutlu olmak. Hayalimdeki pek çok şeye kavuştuktan sonra aslında mutlu olmanın bir son değil süreç olduğunu anladım. Son günlerde ise daha önce korktuğum bir duyguya farklı bir pencereden bakmayı öğreniyorum. Üzülmek ve mutsuzluk en çok kaçtığım duyguların başında geliyor benim için. Çoğunlukla baş edemeyeceğimi bildiğim veya sandığım duygularla mücadele etme yolum uğraşacak bir sürü iş çıkarmak ve geriye kalan zamanlarda da uyumak. Ü...

   Ah ne uzun ne hızlı geçmiş zaman. Durup dışardan bakmadığın sürece insan ''Yahu ne oluyor'' diye sormayı unutuyor sanırsam. İşte son on dakika da bana olan da tam olarak bu. Eski yazılarımı ve sayfamı bulmak. Bende ve dünyada neler neler oldu bir bilsen sevgili blog 👀  En son yeni bir şehirde adaptasyon sürecimde zorlanmalar yaşıyormuşum. Bloğumu okudum tabi ki 😉  Şimdi ise yeni şehrime alışamadan bir adet salgın ile bir yılı geçirdim. Daha iki üç aylık çiçeği burnunda bir danışmanken salgın sebebiyle bana upuzun gelen bir ara verdik. Sonra geri döndük ama ne yapacağız, bundan sonra nasıl devam edecek sorularıyla herkesin kafası karışmış durumda. İşin açıkçası ben dahil karar veren birimler bile ne yapacağı konusunda net değil. Biraz dert yanmayayım mı o kadar zaman sonra sevgili blog. Velhasıl hala devam eden çok da inatçı bir salgınla mücadele ediyorum(z). Ama güzel haber ben buraya çoktan alıştım. Küçük bir şehir, sakin, huzurlu, temiz bir havası var benim gö...